Halit AKSUNGUR
8 MART DÜNYA KADINLAR GÜNÜ KUTLANIRKEN BİZİM KADINLARIMIZ
Tarih: 05-03-2015 16:41:00 Güncelleme: 05-03-2015 16:41:00


Sazını konuşturan, sözünü dinleten, Türk ozanlarının niteliklerinden biri de duygusallıkları ve sanat zevkiyle donatılmış olmalarıdır. Ellerinde sazları, dillerinde sözleriyle halkımızın duygu ve dertlerini sevinç ve umutlarını dile getirmişlerdir. Kanayan bir yaramız olan Kadın sorunlarına  bakışlarını dizelerine dökerek yapılacaklara yön vermede önder olmuşlardır. İşte iki örnek :

                DÖNDÜ GELİNİN GÜLÜŞÜ

                Katlan katlan sonu bu                                                                                                                                                 Tüfekle geliyorlar üzerime                                                                                                                                            Ellerim, ellerim bir yerde tutsak                                                                                                                                            Bağıracağım geleneğe aykırı                                                                                                                                    Acılardan savaş alanı yüzüm

                Yaşamak diyor yasa bekçileri                                                                                                                                   Yaşamak beni kuşatan ölüme                                                                                                                                Buymuş söğüt ağacı, köy kadını, eşek                                                                                                                  Yırtıp atıyorum giysilerimi                                                                                                                                         Katıla katıla gülüyorum düzene.

                Bu dizeleri ünlü  şairimiz, Başaran yazmış. 21. Yüzyılda toplumumuzun kadına bakışını genel çizgileriyle göz önüne serivermiş.  Bu gidişle vahşetin süreceğini  kanıtlar gibi  haykırıyor. Türk toplumunun kültürel, sosyo - ekonomik yapısını incelerken, her alanda görülen ilerleme atılım gelenekten çağdaşlığa doğru yürütülürken kadına bakışımız  kaplumbağa adımlarıyla olmuştur.     Döndü Gelin, bu yaşam koşulları altında çıldırmasın da ne yapsın?  Yasa bekçileri uykuda. Gelenek var, kültür var, geçit vermiyor  yaşamaya, gülmeye. Hiyerarşi bir kale olmuş önünde. Neylesin, böyle yazılmış aşama sırası, derece düzeni.  Geleceğe bakılınca  daha da bulanıklaşıyor.       Yüzbinlerce yıl önceleri Oğuz Kağan destanında  Türk kadınları baş tacı ediliyordu. Peri masallarındaki güzeller gibi onlardan söz edilir övülür: “ Gökler, yıldızlar, ırmak dalgası gibi saçları, inci gibi dişleri, süt gibi teni, kımız akıcılığında” oldukları söylenir,  övgüler düzülürdü. Ne oldu şimdi bize?   XV. Yüzyılda kaleme alınan Dede Korkut öykülerinde, Kam Püre’nin oğlu Bamsı Beyrek  öykününde  kadın –erkek eşitliğini ve toplum yaşamındaki belirleyici rolünü okuyoruz. Aynı eserin Kazan Bey oğlu Uruz’un düşmana tutsak  düşmesi  üzerine tek başına savaşa giden Kazan Bey yenilir. Kazan Beyin Hatunu yanına 4o kız alarak onları kurtarmak üzere atlanırlar. Düşmanı yener, oğlunu kocasını kurtarır. Yakın tarihimizdeki örnekleri Kara Fatma’lar, Nene Hatunlar, gibi nice kadınlarımız vatanı, namusu uğruna ağır koşullar altında erkeklerle omuz omuza  çalışmaktan geri kalmamışlar. Bunları bilirken,  geleneksel kabuğumuzu yırtarak kadınlarımıza gereken önemi  vermek, bunun için eğitimi aileden başlayarak okulda ve sokakta yeni baştan düzenlemek çok mu güç geliyor?                            Yukarıdaki dizeleri iyi okuyalım. “Yırtıp atıyorum giysilerimi- Katıla katıla gülüyorum düzene” Anlayana, anlamak isteyene neleri anlatıyor bu dizeler. Bunları okurken üzülmeyin diyorum.                        Duyarlı şairlerimiz hali melalimizi gözler önüne seren dizeler veriş toplum uyansın diye  Okuyalım.  Okuyalım da; utanılacak yüzümüz kaldıysa bir kez daha okuyalım..  Bu dizeler de şair Orhan Veli’nin.  50 Yıl önceleri,  21. Yüzyılı görmüş kaleme almış gibi :                                                                         “Kim der ki, kadın                                                                                                                                                                        Sapsarı harman yerinde                                                                                                                                             Parmaklarına zil takıp oynatmak içindir

                Kim der ki                                                                                                                                                                        Soğuk kış gecelerinde                                                                                                                                                             Alıp bir döşek gibi yatmak içindir

                Kimi der, hamur yoğurur                                                                                                                                           Kimi der, çocuk doğurur                                                                                                                                            Kimi hayalim der, yaşıyorum                                                                                                                                    Kimi vebalim der, taşıyorum

                Bence kadın                                                                                                                                                                   Ne köçektir, ne döşek                                                                                                                                                             Ne hayaldir, ne vebal                                                                                                                                                  Kadın; o benim kolum kanadım                                                                                                                                             Kadın; O benim açlık ve kavga arkadaşım”                                                                                                            Bu dizeler rahmetli ozan Orhan Veli’nin yüreğinden doğmuş, damla olmuş kağıtlara dökülmüş. Gün olmuş bu damlalar yüreklerde bir kor gibi dağlamış kadınlarımızı.                                          Bu dizelerde toplumun bir kesiminin kadına bakışını özetlemiş. Yirmi birinci yüz yıla  girerken bu görüntülerin içimizde yer bulması bir utançtan başka nedir ki? Bağnazlığın günümüzde de sürüp geldiğini görerek, toplumun sosyo-ekonomik ve kültürel yapısını geliştirmeden sürdürdüğünü ortaya koymaktadır. Bütün olumsuzlukları kadere ve Allah’a (c.c.) yükleme aymazlığından kurtulmalıyız..                Kadınları aydınlanmamış milletler uygarlıktan uzak kalmışlardır. Bunlar nüfus sayımında bile kadınları saymayan milletlerdir. Ülkemizde yaptığımız araştırmalarda kaç kişi var evinizde? Sorusunu yanıtlarken kız çocuklarını saymadıkları görülmüştür.  Oysa toplumun bütünlüğü kadınlarla tamamlanır Onlarsız uygarlıkta olmaz huzur ve düzen de olmaz. Çağdaşlığın sesini onlarla duyarız…          Kimi etekli, kimi pantolonlu, kınalı elleriyle yırtmaçlarıyla, eller nasırlı, tırnağı ojeli, gözü sürmeli çileli kadınlarımız. Sırtlarında sopaları, karnında sıpaları diye adlandırılanlar. Sizlerin değerini bilmeyene insan bile denilmemeli.                                                                                                                                         Bin yıl önceleri Korkut Ata neler söyler sizler için dinleyin:                                                                          “ Göz açıp gördüğüm                                                                                                                                                  Gönül verip sevdiğim                                                                                                                                                  Bir yastığa baş koyduğum                                                                                                                                         Yolunda öldüğüm kurban olduğum                                                                                                                           Beri gelsene başım bahtı, evim tahtı                                                                                                                    Evden çıkıp yürüyen de selvi boylum                                                                                                                   Kurulu yaya benzer çatma kaşlım                                                                                                                          İkiz badem sığmayan dar ağızlım                                                                                                                            Güz elmasına benzer al yanaklım                                                                                                                       Kadınım, direğim, döleğim”..

                Bütün kadınlarımızın güçlerini birleştirmelerini dilerken; gelecek günlerin bütün mutluluğu  sizlerle olsun dilekleriyle gününüz kutlu olsun.     



Bu yazı 2101 defa okunmuştur.

YORUMLAR



YAZARIN DİĞER YAZILARI